Αντιγραφείς, μιμητές, τεχνίτες “εξειδικευμένοι” σε …έργα τέχνης-“μαιμούδες” υπήρχαν …αρχαιόθεν και το “φαινόμενο” συνεχίστηκε μέχρι σήμερα…
Μπορεί το φαινόμενο σήμερα να ειναι εν πολλοίς γνωστό και διαδεδομένο και σε προϊόντα εκτός τέχνης, το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης όμως, επιχειρεί με την περιοδική έκθεση με τίτλο «Αντιγράφοντας (σ)το παρελθόν: Ιστορίες Αντιγραφής και Έμπνευσης», που αποτελεί τη συμμετοχή του στον επετειακό εορτασμό του Ευρωπαϊκού Έτους Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2018, να ανιχνεύσει το πολυσήμαντο φαινόμενο της αντιγραφής, στο παρελθόν και το παρόν και στις αμέτρητες σε ποικιλία εκφράσεις του.
“ Βασισμένη σε μια πρωτότυπη θεματική, μέσα από μια παρουσίαση που συνδυάζει λόγο, ήχο και εικόνα διερευνά με έμφαση το φαινόμενο της αντιγραφής στο πλαίσιο της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Παράλληλα ανιχνεύει τον καίριο ρόλο που έπαιξε η αρχαία ελληνική τέχνη στη διαμόρφωση ενός συλλογικού ευρωπαϊκού εικαστικού λεξιλογίου…” αναφέρεται στο δελτίο Τύπου του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, που συνεχίζει:
”…Πόσες μορφές μπορεί να πάρει η αντιγραφή; Τι διαλέγουμε να αντιγράψουμε και γιατί; Η αντιγραφή είναι σύγχρονο φαινόμενο ή αντέγραφαν και οι αρχαίοι; Τι αντίκτυπο είχε η τεχνική εφευρετικότητα, όπως η χρήση του καλουπιού (μήτρας) στην αναπαραγωγή τέχνεργων στην αρχαιότητα; Πώς οι εικόνες της ελληνορωμαϊκής τέχνης επικοινώνησαν μέσα από την επανάληψη τις κοινωνικές ιεραρχίες, τις συμβάσεις και την ιδεολογία της εποχής; Γιατί η καλλιτεχνική δημιουργία του αρχαίου ελληνικού κόσμου αποτέλεσε μια απέραντη δεξαμενή έμπνευσης για τη δυτική τέχνη, ανεξάρτητα από τον καλλιτεχνικό προσανατολισμό των δημιουργών; Πότε και γιατί τα αντίγραφα μπήκαν στο Μουσείο; Πώς τα αντίγραφα απέκτησαν έναν αυθύπαρκτο ρόλο και έγιναν και τα ίδια αντικείμενα μελέτης; Πώς ανιχνεύονται τα πλαστά αντίγραφα των αρχαιοτήτων που διακινούνται μέσω του παράνομου εμπορίου; Τι ιδέες μεταφέρουν για την ελληνική αρχαιότητα τα αντικείμενα-ενθυμήματα, τα γνωστά σουβενίρ; Και τέλος, είναι πάντα αρνητική η έννοια της αντιγραφής; Ή όπως είπε και ο Πικάσο ‘Η τέχνη είναι κλοπή’;Οι ιστορίες αντιγραφής και έμπνευσης που συνθέτουν τα 110 αντικείμενα της έκθεσης επιχειρούν να απαντήσουν στα παραπάνω ερωτήματα και να προκαλέσουν το διάλογο με τους επισκέπτες της έκθεσης”.
Η έκθεση εγκαινιάζεται αύριο (Σάββατο) στις 18.00 στην αίθουσα «Ιουλία Βοκοτοπούλου», από τη γενική γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη και θα διαρκέσει έναν χρόνο.
“ Η έκθεση χαρακτηρίζεται από τον σύνθετο αφηγηματικό της άξονα, καθώς αποπειράται να προσεγγίσει την πολυσήμαντη έννοια της αντιγραφής στην τέχνη, μέσω της διττής τοποθέτησης στον χρόνο, παρόν – παρελθόν, αλλά και μέσω της διττής εννοιολόγησης. Συγκεκριμένα: από τη μία πλευρά εξετάζεται το θέμα της αντιγραφής στην αρχαία ελληνική τέχνη ήδη από πρώιμες φάσεις της μέχρι και τα ρωμαϊκά χρόνια και από την άλλη παρουσιάζονται πτυχές της αντιγραφής της αρχαίας ελληνικής τέχνης στο πλαίσιο της σύγχρονης δυτικής καλλιτεχνικής δημιουργίας. Και στα δύο αυτά πεδία χρονικής διερεύνησης η έννοια της αντιγραφής προσεγγίζεται τόσο υπό την έννοια της έμπνευσης, της δημιουργικής επίδρασης και των γόνιμων επιρροών όσο και υπό το πρίσμα της μίμησης, της πιστής αντιγραφής και αναπαραγωγής, που μπορεί να φθάσει έως την εξαπάτηση. Ένα σύνθετο θέμα σαν αυτό, ένα θέμα μάλιστα που ακροβατεί ανάμεσα σε θετικές και αρνητικές έννοιες και ισορροπεί επάνω στο τεντωμένο σχοινί της τέχνης, της ύψιστης υλικής δημιουργίας της ανθρώπινης διανόησης, είναι φυσικό να προσεγγίζεται περιγραμματικά στο πλαίσιο μιας περιοδικής έκθεσης” σημειώνει στον πρόλογο της έκδοσης που κυκλοφορεί ενόψει της έκθεσης η Διευθύντρια Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Ευαγγελία Στεφανή.
Η έκθεση αφηγείται ιστορίες αντιγραφής και έμπνευσης μέσα από 110 αντικείμενα, τα οποία εκπροσωπούν 5.000 χρόνια τέχνης στον ελληνικό κόσμο, ξεκινώντας από την Πρωτοκυκλαδική εποχή και φθάνοντας στην τέχνη του 20ου αιώνα. Τα εκθέματα εικονοποιούν τη διαχρονική ιδέα της αντιγραφής είτε ως δημιουργικής και συμβολικής έμπνευσης είτε ως πιστής μίμησης.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ